Wij maken gebruik van cookies

Om je zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn, maken wij gebruik van cookies. Door de cookies te accepteren, word je herkend. Zo kunnen we onze website afstemmen op jouw persoonlijke voorkeuren en kunnen we je relevante informatie en advertenties laten zien. Voor meer informatie kun je kijken bij ons cookie- en privacybeleid. Door gebruik te maken van deze website of door hiernaast op akkoord te drukken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Ik ga akkoord

Buro Loo - “Energietransitie is voor 90% communicatie”

null

“Energietransitie is voor 90% communicatie”

Krachtige pitches, levendige discussies, inspirerende ontmoetingen en afsluitend een heerlijk diner.

Die omschrijvingen typeren de Buro Loo-dag van donderdag 13 juni perfect. Het klantevent van de adviseurs van Buro Loo werd dit jaar voor de tweede keer georganiseerd. De ambiance was deze keer zeer sfeervol: in een van de stoer ingerichte vergaderzalen van het onlangs geopende Mr. Green.

Wrap-up

Na een interactieve kennismaking -om het ijs tussen de gasten wat te breken- zetten verschillende sprekers ‘de toekomstbestendige wijk’ vanuit verschillende invalshoeken neer. Elke spreker verzorgde een pitch aan de hand van een scherpe stelling rond een ‘schijnbare’ tegenstrijdigheid. Hierna volgde een korte, vurige discussie, die in alle gevallen veel te vroeg moest worden afgekapt.

Tijdens de pitches ging strategisch tekenaar Pamela van de Berg van de Verhalensmederij aan de slag met een visuele wrap-up. Ze vatte elke pitch samen in een schets op een groot puzzelstuk, die aan het eind van de Buro Loo-dag in elkaar werden gezet.

Tekst gaat onder de fotoserie verder. Klik op een foto om deze te vergroten.

Pitches

Per pitch die tijdens de Buro Loo-dag werd gehouden, volgt hieronder een prikkelend citaat. Als nadenkertje.

Bertrick van den Dikkenberg van Buro Boot over: “Klimaatverandering: investeren of accepteren?”

Van den Dikkenberg: “Ik was een tijd geleden op een klimaatstudiereis in Nantes, in Frankrijk. Daar is op een eiland een nieuw ziekenhuis gebouwd. De bouw kostte 528 miljoen. We vroegen: hoe veilig is dat nou op zo’n eiland, qua overstromingsrisico? De overstromingskans is 1 op de 100 jaar. Dat is een kwestie van aanpassen, van accepteren.

In Nederland doen we dat anders. We investeren. Er gaan miljarden euro’s naar het aanleggen van dijken omdat we de overstromingskans beperken tot 1 op de 1000 jaar. En dan hebben we nog hittestress. Iedereen straat zijn tuintje dicht en de hitte in onze kernen neemt enorm toe. De vraag komt op: wie is er de baas? Is het de ontwikkelaar die met de zak geld komt of is het de wethouder of de gemeenteraad. Of zijn wij uiteindelijk allemaal gewoon… de dupe?”

Eva Petra Simon van Veluwe Duurzaam over “Energietransitie voor bewoners: voorschrijven of stimuleren?”

Simon: “Voordat iedereen nog maar droomde over duurzaamheid hadden we in de regio Noord-Veluwe al een energieloket voor inwoners. De energietransitie zien we als het spelen van een bordspel. Beleidsmakers maken de spelregels en als energieloket houden we ons bezig met het spelen van het spel. Zo zijn we in wijken in Harderwijk aan de slag. Daarbij merken we dat het belangrijk is dat je de hele transitie niet dichttimmert, maar tijdens het spelen van het spel kunt bijsturen, oftewel dat je de spelregels kunt aanpassen.

Onze hoofdtaak als energieloket is communiceren. Je speelt een spel niet op een leuke manier als je niet goed communiceert. We luisteren, we gebruiken humor, we investeren tijd. Een energiecoach kan nog zo’n goede berekening maken voor een woning, als deze niet luistert naar de inwoners, verdwijnt het rapport in de la. Daarom durf ik de stelling wel aan dat de hele energietransitie voor 90 procent communicatie en maar voor 10 procent techniek is.”

Manfred Fokkema van Infense Advocaten over “Inkoopregels en contractvormen: versnellers of vertragers van effectief klimaatbeleid?”

Fokkema: “Aanbestedingsregels en contractvormen zijn geen vertragers, maar de gebruikers zorgen voor de vertraging. Dat wil ik schetsen aan de hand van een beeld: racefietsen. Ik ben er van overtuigd dat aanbestedingsregels een soort valhelm zijn. Je kunt er nog steeds keihard mee vallen, maar als je geen helm op hebt, sta je misschien nooit meer op. Als je wat op klimaatgebied wil bereiken dan moet je goed nadenken over welke pet je opzet, welke regels gelden.

Een voorbeeld: de gemeentelijke gronduitgifte. Wie weet wat er in artikel 122 van de woningwet staat? Het is best ernstig dat maar weinigen dat artikel kennen. Er staat dat het verboden is voor gemeenten om te contracteren over zaken die in het Bouwbesluit zijn geregeld. Je mag dus niet via een contract afdwingen dat bij woningbouw een lagere EPC wordt opgeleverd dan wat er nu in het Bouwbesluit staat – EPC = 0,4. En ik kan u verzekeren dat hierover is geprocedeerd tot aan de Hoge Raad. Dergelijke contracten zijn gewoon nietig. Mijn advies: houdt het simpel, weet welke pet je opzet en welke regels gelden, dan ga je als de brandweer.”

Nienke van Keimpema van de Gemeente Harderwijk over “De plaatselijke energiecoöperatie: onderdeel of apart van de gemeente?”

Keimpema: “In de gemeente Harderwijk willen we alle mensen mee krijgen om de gewenste CO2-reductie te behalen. Je moet daarvoor je slagkracht vergroten. Je hebt verschillende partijen nodig, ondernemers, onderwijs en ook burgers.

De vraag die bij ons concreet op tafel ligt: Hoe ga je de burger die mee wil doen in de energietransitie begeleiden? Moet je als gemeente bijvoorbeeld lid worden van lokale energiecoöperaties? Of moeten bij financiële ondersteuning prestatieafspraken worden gemaakt? Kunnen energiecoöperaties een deel van de lokale doelstelling voor hun rekening nemen?

Aan de ene kant wil je ze volwassen en professioneel laten worden en zijn, en aan de andere kant wil je wel rendementen zien van subsidies die je in een energiecoöperatie stopt.”

Tijmen van Straten van Greencrowd over “Zonneparken: duurzame energie of bloemrijk grasland?”

Van Straten: “Wij hebben en zonnepark ontwikkeld dat het opwekken van energie combineert met andere functies. Zo is er in het gebied ook plaats voor waterberging en voor natuur. Er staan bomen in een vleermuizenroute, er zijn fruitbomen en de houtwallen zijn versterkt. Daarnaast wordt het terrein begraasd door schapen, dus zelfs de agrarische functie bleef min of meer behouden.

Het dilemma is: kies je voor het concentreren van zonnepanelen op één plek en houdt je de rest vrij of kies je voor het mengen van functies wat meer ruimte kost. Kiezen tussen duurzame energie of bloemrijk grasland hoeft in ieder geval niet, het kan beide.”

tekst Michiel Kerpel, beeld Matthijs Bisschop

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×